Projektantka, badaczka i wykładowczyni Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku, gdzie od 2016 roku prowadzi zajęcia z liternictwa, autoprezentacji, projektowania graficznego i komunikacji wizualnej. W pracy pedagogicznej kładzie nacisk na kompleksowy rozwój kompetencji: od warsztatowych i technicznych, po krytyczne myślenie, wrażliwość estetyczną i odpowiedzialność za projektowane rozwiązania.

Obszarem szczególnego zainteresowania Eugenii Tynnej jest badanie dawnych, rzadko już praktykowanych technik złotniczych wykorzystywanych w liternictwie. Artystka traktuje je jako bezcenne dziedzictwo kulturowe, wymagające zarówno ochrony, jak i reinterpretacji w kontekście współczesnego projektowania. Prowadzi dokumentację historycznych metod pracy, a także podejmuje działania zmierzające do ich popularyzacji i praktycznego przywracania. W centrum jej uwagi znajdują się m.in. tradycyjne techniki złocenia, klasyczne formy ręcznego liternictwa oraz malowane szyldy (signpainting), w których widzi nie tylko rzemiosło, lecz także formę sztuki użytkowej wymagającą precyzji, wiedzy materiałowej i wrażliwości estetycznej.

Tynna współpracuje z licznymi instytucjami kultury, takimi jak Muzeum Narodowe w Gdańsku, Instytut Kultury Miejskiej, Narodowe Centrum Kultury, NOMUS, Centrum Dizajnu w Gdyni, Muzeum Miasta Gdyni czy Instytut Dizajnu w Kielcach. Realizowane przez nią projekty koncentrują się na popularyzacji rzemiosła, edukacji wizualnej oraz budowaniu świadomości estetycznej odbiorców. Prowadzi także warsztaty artystyczne i projektowe skierowane do różnych grup wiekowych – od dzieci, przez młodzież, po dorosłych i specjalistów branż kreatywnych.

Jednym z kluczowych obszarów działalności Eugenii Tynnej są przedsięwzięcia realizowane w przestrzeni publicznej. W swoich działaniach podkreśla rolę sztuki i designu w procesie kształtowania jakości życia, wskazując, że odpowiedzialnie zaprojektowana przestrzeń wizualna wpływa zarówno na estetykę otoczenia, jak i na tożsamość lokalnych społeczności. Jej realizacje łączą elementy tradycji i współczesności, ukazując wartość historycznego rzemiosła w nowym, aktualnym kontekście. Poprzez projektowanie, edukację i działalność badawczą dąży do przywrócenia znaczenia rękodzieła, które przez lata stanowiło istotną część materialnej i wizualnej kultury.

[2025]