Publiczna obrona dyplomów: 23.06.2025, godz. 11.00
Wystawa czynna: 23-27.06.2026, codziennie w godz. 10.00-20.00
Finisaż: 27.06.2026, godz. 18.00
Miejsce: Rooms Gallery i Galeria Pionova, ul. Olejarna 2, Gdańsk

Dyplomantki:

Ulyana Babrova
Raisa Kadyrova
Klaudia Khan (Mielewczyk)
Martyna Podlewska

Kuratorka, promotorka dyplomów:
dra Agnieszka Babińska

Wystawa Untitled prezentuje cztery tegoroczne dyplomy licencjackie studentek kierunku Fotografia gdańskiej ASP z Pracowni Fotografii Inscenizowanej prowadzonej przez Agnieszkę Babińską.

Projekt artystyczny Flumen Raisy Kadyrovej składa się z trzech powiązanych ze sobą części, które obrazują tożsamość jako nieustanny proces stawania się. W pierwszej autorka przekształca fotografie z rodzinnego archiwum w figury origami, uzupełnione ornamentami z odcisków własnego ciała, czyniąc z aktu składania praktykę medytacyjną i sposób przepracowywania pamięci o swoim dzieciństwie i jej relacji z matką. W drugiej części w sześciu fotografiach zestawia odciski własnej postaci z portretami matki, z których każda odnosi się do innego aspektu ich relacji, badając tożsamość jako napięcie między tym, co utrwalone, a tym, co efemeryczne. W trzeciej za pomocą kamery myśliwskiej rejestruje swoją codzienność macierzyństwa bez inscenizacji. Zebrany materiał w formie zwoju ukazuje tożsamość jako proces narastający w rytmie powtarzalnych, niepozornych gestów dnia codziennego.

Ulyana Babrova w projekcie Eidolon, wielkoformatowych, półprzezroczystych tkaninach przedstawia kobiety jej najbliższe – mamę, babcię, przyjaciółkę, sfotografowane przy użyciu kamer otworkowych. Miękkie, rozmyte, „malarskie” obrazy uzupełniają obiekty – czarne skrzynki, w których widz „podgląda” fotografie. . Pierwsza część wymaga oddalenia aby obraz stał się czytelny, druga wymaga przybliżenia i uważnego spojrzenia, co sprawia, że dystans staje się jednym z kluczowych elementów pracy.

Fotografie Klaudii Khan (Mielewczyk) OFF są próbą powrotu do najbardziej pierwotnego doświadczenia cielesności — obecności człowieka w naturze, poza rytmem codzienności, technologią i społeczną kontrolą. Cisza i wycofanie stają się nie tylko tematem fotografii, ale także metodą pracy. Akt przedstawiony w formie wielkoformatowej fototapety oraz kilku fotografii nie jest gestem prowokacji ani estetyzacją ciała. Jest próbą przywrócenia ciału jego podstawowego wymiaru: cielesności zanurzonej w świecie, współobecnej z naturą, doświadczającej chłodu, światła, ruchu, ciężaru i czasu. Autorka traktuje ciało jako formę ponadczasową — jako obraz, który istnieje pomiędzy kruchością a siłą, pomiędzy tym, co jednostkowe, a tym, co archetypiczne, interesuje ją ciało nie jako obiekt do oglądania, lecz jako żywa obecność; ciało, które nie jest oddzielone od świata, ale pozostaje z nim w nieustannej relacji. Projekt uzupełniają wielkoformatowe tkaniny, na których autorka przy użyciu cyjanotypii (jednej z najstarszych technik fotograficznych, która do tworzenia obrazów wykorzystuje światłoczułość soli żelaza oraz promienie słoneczne) naświetliła ciała podczas odpoczynku. OFF jest opowieścią o wycofaniu, o powrocie do źródłowego kontaktu z naturą i o próbie odzyskania cielesności poza nadmiarem bodźców, obrazów i technologii. To projekt o ciele wolnym od codziennej funkcjonalności, a zarazem głęboko realnym: odczuwającym, zanurzonym, wystawionym na działanie żywiołów i światła.

Martyna Podlewska w Kulturze śmietnika wykorzystała materiały powszechnie uznawane za śmieci, dokonując świadomego zabiegu symbolizującego sprzeciw wobec bezrefleksyjności i estetyzacji sztuki. Odpadki pokazane jako instalacja są próbą wywołania dezorientacji i postawienia pytania, co jest dziełem sztuki? Wybór tematyki projektu spowodowany jest również osobistym buntem związanym z nadkonsumpcją i kryzysem klimatycznym. Autorka proces fotografowania kojarzy z kolekcjonowaniem, zatrzymywaniem i przeglądaniem nagromadzonych momentów, obserwuje, co my, jako ludzie pozostawiamy po sobie. Refleksja ta dotyczy zarówno fizycznych przedmiotów, jak i wspomnień o naszym istnieniu, które pozostają w świecie po naszym odejściu. Chwile, niemożliwe do zatrzymania, stają się czymś metafizycznym utrwalonym na fotografii. Praca składa się z wydruków nawiązujących w formie do fotografii natychmiastowej, dokumentujących przedmioty do utylizacji pozostawione na śmietnikowych wystawkach. W trzech „relikwiarzach” autorka zamyka pozostałości negatywów, polaroidy, fragmenty taśmy filmowej. Trzy obiekty uzupełniają rayogramy wykonane na starych, przeterminowanych papierach fotograficznych. Używając do naświetlania pociętych fragmentów filmów fotograficznych – odpadków pamięci, nadaje im nowe znaczenie.

Dzięki współpracy z Rafałem Plackiem z Rooms Gallery i Piotrem Groszem z Galerii Pionovej możemy pokazać wystawę szerszej publiczności w przestrzeniach galeryjnych.