Gabriela Nowak

Kierunek studiów: Rzeźba
Tytuł pracy: „Tworzywo-Czas-Nicość-Wszechrzecz”
Promotorka: prof. dr hab. Katarzyna Józefowicz

Urodzona w 1998 roku w Rzeszowie, uczęszczała do rzeszowskiego Liceum Plastycznego im. Piotra Michałowskiego. Ukończyła studia magisterskie na kierunku rzeźba w Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku w roku 2023. Praca dyplomowa realizowana w pracowni rzeźby prof. Katarzyny Józefowicz, aneks z ceramiki artystycznej powstały pod okiem dr hab. Katarzyny Jóźwiak-Moskal. Laureatka Stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w roku 2022. Brała udział w wielu wystawach zbiorowych ogólnopolskich jak i międzynarodowych. Zajmuje się ceramiką artystyczną – prace są najczęściej inspirowane naturą, abstrakcyjnym ujęciem różnorodnych kształtów roślin i zwierząt, oraz działaniami rzeźbiarskim i instalacjami przestrzennymi, wykonywanymi najczęściej z surowych naturalnych tkanin, tektury, szkła, drewna oraz tekstyliów o zróżnicowanych fakturach i teksturach. Ulubionym sposobem wyrazu jest zestawianie ze sobą kontrastujących ze sobą materii, a najczęściej wybieraną gamą kolorystyczną są barwy ziemi, stad też zamiłowanie do surowej gliny bądź tkanin lniano-bawełnianych. Tematyka prac czasem bazuje na obserwacji zachowań ludzkich i zjawisk społecznych, a czasem stanowi zachwyt nad naturą, jej barwami, kształtami i strukturami. Często ważniejszym niż efekt końcowy jest dla niej sam proces tworzenia.

Born in 1998 i Rzeszów, went to high school of fine arts in Rzeszów. Complited her masters degree in Fine Arts on Akademy of Fine Arts in Gdańsk in 2023. She realised her diploma in the sculpture workshop of profesor Katarzyna Józefowicz and ceramic aneks under dr hab. Katarzyna Jóźwiak-Moskal. Winner of the Scholarship of the Minister of Culture and National Heritage in 2022. Took part in many group exibitions nationwide and international. She specializes in artistic ceramics – her works are often inspired by nature, abstract interpretations of various shapes of plants and animals, as well as sculptural activities and spatial installations. These are usually made from raw natural fabrics, cardboard, glass, wood, and textiles with diverse textures and patterns. Her favorite method of expression is juxtaposing contrasting materials, and the most commonly chosen color palette consists of earth tones, hence her fondness for raw clay and linen-cotton fabrics. The themes of her works sometimes derive from observing human behavior and social phenomena, and other times they reflect an admiration for nature, its colors, shapes, and structures. Often, the process of creation is more important to me than the final result.

Tworzywo-Czas-Nicość-Wszechrzecz

Praca ta przede wszystkim ukazuje zmaterializowany upływ czasu. Bujany fotel, stary i zniszczony, otaczają zwoje kotłującej się i splatanej tkaniny. Fotel jest symbolicznym miejscem, gdzie przez ostanie miesiące siedziałam pochłonięta przerabianiem kolejnych partii materiału, pleceniem z podłużnych pasków płótna. Pracowałam przypominając pająka, który nieustannie tka swoją sieć, będąc pod przymusem nie tyle stworzenia działa sztuki, co silnej i pierwotnej potrzeby tworzenia, która to, realizowana, dawała mi ukojenie, wytchnienie i czas na uporządkowanie myśli. Tkanina oplatająca fotel składa się z dziesiątek prostokątnych kawałków, niby dywaników, które wielu osobom kojarzą się z chodniczkami, jakie dawniej kobiety robiły na wsiach, wykorzystując pocięte kawałki starych szmatek. Dla mnie każdy taki dywanik symbolizował nowy dzień, każdy inny, przynoszący coś nowego, każdemu towarzyszyły inne emocje i myśli. Czasem nerwowo pozbijany, czasem poszarpany, a kiedy indziej porozciągany na wszystkie strony, zdawać by się mogło, że bez początku i końca. Dywaniki były także cegiełkami, które skutecznie zabudowywały wnętrze, w którym mieszkałam i gdybym musiała, z powodzeniem zbudowałabym z nich osobne pomieszczenie. Cała forma, fotel z rozległym dywanem, stanowi rodzaj pamiętnika, albo dziennika z ostatnich miesięcy. Materiał, jaki wykorzystałam jest nieprzypadkowy – płótno lniano-bawełniane, proste i surowe, pierwotnie służyło za obicie mebli, jest materiałem, który przynosił do domu przed laty mój dziadek – stolarz. Choć kolor wydaje się być pozbawiony wyrazu, dla mnie jest idealną materią podkreślającą kształt formy, zmieniający się pod wpływem padającego nań światła.

This work first and foremost shows the materialized flow of time. A rocking chair, old and ruined, is surrounded by jumbled and braided fabric. The chair is a symbolic space, inside which I spent the last few months consumed with working through another sheet of material, weaving from long strips of cloth. Working like a spider, tirelessly weaving its web, being driven not so much by a need to create art but by a strong, primal need to create, indulging in which gave me a chance to clear my head and calm down. The fabric surrounding the chair is made of tens of carpet-like rectangular pieces, reminiscent of covers made in the olden days by village women from scraps of old clothes. For me, each one of those carpets represents a new day, each one of them different, bringing something new, made with new emotions and thoughts. Sometimes frantically stitched, sometimes torn or stretched in all directions, seemingly without a beginning or an end. Those carpets were also like bricks, gradually filling the room I was living in. If I needed, I could have easily made myself a separate room. As a whole, the chair with a sweeping rug is a form of a diary or a journal from the last months. The material I used is not a coincidence, cotton-linen fabric, simple and raw, originally used for making furniture, brought home by my grandfather, a carpenter. Although the color seems bland, for me it’s a perfect material that underlines the shape, changing depending on the light shining upon it.