Uniwersytet Artystyczny w Poznaniu

Uniwersytet Artystyczny w Poznaniu

Autor: Aleksandra Lison

Uniwersytet Artystyczny w Poznaniu

Aleksandra Lison Kierunek studiów: edukacja artystyczna Temat pracy: "Granica odwrotna" Promotor: prof. Marcin Berdyszak

„Moja praca dyplomowa zatytułowana Granica odwrotna oscyluje wokół archeologii i polowania. W mojej realizacji kluczowe staje się poszukiwanie granicy odwrotnej.

Pierwszą granicą między organizmem żywym a światem jest skóra. Tworząc moje narzędzia nie powołuję nowych obiektów tylko je uorganiczniam, ale nie jest to działanie natury tylko kultury. Użyte skóry posiadają różny kod od agresywnych do miękkich.

Na pracę składają się cztery filmy o różnym czasie do trzy i pół minuty. Zabieg spowolnienia projekcji łączy z resztą realizacji zasygnalizowana w tytule granica. Tutaj to granica poznania, percepcji przywołująca baśniowość oraz istoty zakodowane w naszej kulturze jako te pomiędzy ludźmi a naturą. Każde wideo ma podobny obrzędowy charakter. Moje działanie istnieje pomiędzy znajdywaniem a poszukiwaniem. Odbywa się to zgodnie z funkcją przedmiotów – odkopuję, wyłamuję, odgrabiam, wyławiam. Odwracam pierwotną funkcje narzędzi używając mojego ciała jako narzędzia. Identyczny strój w każdym filmie jest także moją skórą. Istotna była dla mnie potrzeba poszukiwania tożsamości przez najbliższy możliwy sposób czyli przez powierzchnię.

W kontekście pracy ważne jest kodowanie treści. Kod genetyczny to informacja. Natura znajduje tu cechy wspólne z informacją zapisaną w wirtualnej przestrzeni, w medium takim jak film. Dźwięk przynależny każdej z projekcji zamknięty został w gablocie. Nie należy już do świata organicznego. Został pochłonięty przez medium filmu, który nadał mu nową jakość. Gabloty odwołują się do zagłębień, z których narzędzia zostały wydobyte. Stłumiony dźwięk poniekąd zmusza widza do powtórzenia moich ruchów nachylania się nad obiektami.

Umieszczenie narzędzi w ziemi czy wodzie to wystawienie ich na działanie procesualności natury. Niszczenie to dla nas dowód upływu czasu. Każdy przedmiot już ma zakodowaną organiczność, ponieważ z czasem zniszczeje. Kultura działa tu podobnie jak natura. Jest świadkiem narodzin, a także śmierci sprzętów, chociażby narzędzi, aby ponownie mogły się narodzić jako elementy kultury, na przykład w postaci wykopaliska archeologicznego.”