„Inspiracją mojej pracy dyplomowej był gorset, którego podstawowym zadaniem było wysmuklenie talii. Ta część garderoby charakteryzowała się również ciasnym sznurowaniem, które było dla mnie symbolem pewnego skrępowania, wpasowaniem się w pewien kanon piękności, kobiecości ale też przyjmowaniu różnych schematów zachowań w społeczeństwie.

Symbolizował on pewien archetyp – pierwotne wyobrażenie wzorzec zachowań, obejmujący również sferę myślową i niosący za sobą znaczny ładunek emocjonalny, którego źródłem są utrwalone w psychice zapisy powtarzające się w doświadczeniach, przekonaniach, zachowaniach wielu pokoleń. Te spostrzeżenia były dla mnie punktem wyjścia do wykonania i prezentacji mojej pracy dyplomowej.

Tak jak gorset oddziałuje na ciało z punktu widzenia biologicznego, tak również kultura modeluje i kształtuje ciało. Działania świata zewnętrznego, którego jesteśmy częścią jak: społeczeństwo, tradycja, historia, technologia odbijają na cielesności swoje piętno konstruując je. Staje się nośnikiem wielu znaczeń kulturowych, symbolicznych i komunikacyjnych. Istnieją różne wyobrażenia i podejścia do ciała (choćby do higieny, sportu, wstydu, seksualności, płci, posiadania ciała itd.) oraz różne metody jego wykorzystywania i traktowania zarówno w ciągu życia jak i po śmierci. Wymienić tu można także wszelkie praktyki prozdrowotne i medyczne oraz chirurgii plastycznej szybko rozwijającej się w dzisiejszych czasach. Pojawia się przymus dbałości o urodę, który patriarchalne społeczeństwo bezwzględnie narzuca. Ciało ludzkie jest punktem wyjścia i stanowi element stały – to wokół ciała nadbudowuje się bardzo różne konstrukcje symboliczne.

Skóra zdaje się być przejściem pomiędzy wnętrzem a zewnętrzem. Z jednej strony łączy dualistyczna naturę człowieka jako ciało i duszę z drugiej jednak poddaje w wątpliwość ten dualistyczny podział. Jest archaiczna i współczesna zarazem. Skóra staje się rejestratorem śladów kontraktu z otoczeniem w postaci blizn, zadrapań i szram. Jest indywidualną mapą zapisu interakcji z otoczeniem, osobistym pamiętnikiem. Świadomie wykorzystany materiał, z jakiego wykonane są torsy, pozornie przypomniana trwałe i wielokrotnie wykorzystywane tworzywo używane w produkcji. W rzeczywistości jest to masa papierowa podkreślająca kruchość, delikatność i nietrwałość, ukazując kluczową dla każdej jednostki niepewność istnienia oraz troskę o własne życie. Celowo pozostawiłam masę w neutralnym kolorze, która ma potęgować surowość i naturalność przekazu.

Jednocześnie pojawia się na papierze pewna struktura podobna do porowatości skóry, a reakcja z izolatorem w pewnych partiach nadaje lekko różowawy kolor. Po wyrzeźbieniu kobiecego torsu, który stanowił dla mnie pewien własny kanon kobiecości zaczęłam zastanawiać się nad multiplikacją. Torsy zostały wykonane z trzech form sztuczkowych o innym podziale. Składanie torsu z różnych odbić było dla mnie pewnego rodzaju układanką i poszukiwaniem pierwowzoru czy ideału. Postrzeganie osób wokół nas to również scalanie w jedno fragmentów – rożnych nastrojów, zachowań, wyglądu z których konstruujemy pewna całość. Jak również my sami składany się z części różnych doświadczeń, zachowań i sytuacji scalając swoją tożsamość. Tu pojawiają się kolejne pytania czy możliwe jest dojście do ideału i czy kopie pochodzące z jednej matrycy będą takie same. Powstająca fragmentaryczność spotykana jest również w życiu codziennym w mierzeniu ciała, wykonywaniu mustra do szytych na miarę ubrań. Powstaje więc pewna kolejna powłoka odbita z matrycy. Powielenie form nie jest jednak idealne, widać pewnie zniekształcenia torsu.

Deformacje widoczne przy szczelinach pozwalają zajrzeć do wnętrza. W swojej pracy użyłam sznurka o neutralnym kolorze, a sploty łączące poszczególne części w swoim charakterze mają nawiązywać również do zszywania części skóry podczas operacji czy sekcji. Jednocześnie zszywanie kolejnych fragmentów i spędzanie czasu na przeplataniu następnych oczek, to typowa kobieca czynność, która przez wieki społecznie była przekazywana z matki na córkę.

21 jest także liczbą symbolem człowieka dokonującego wyboru między światem ducha a światem materialnym – między wnętrzem a zewnętrzem, wysiłku powstającego z konfliktu pomiędzy przeciwieństwami. Ciało walczy z tym co uwarunkowane biologicznie, z tym co wykreowane kulturowo.”