„Moja praca dyplomowa to kompozycja pod tytułem Mowa ciała, siedem grzechów głównych. Składa się z trzech elementów: figury postaci ludzkiej, zespołu siedmiu płacht w formie reliefu oraz projekcji wideo. Jest jeszcze czwarty element mojej pracy – mowa ciała jej odbiorców. Element aktywny tylko wtedy gdy praca jest oglądana, analizowana bądź oceniana. Na mowę ciała odbiorców składają się zarówno reakcje związane z oceną artystyczną pracy. jak również te dotyczące idei jej powstania, czy też osobistego stosunku człowieka wobec pokusy popełnienia siedmiu grzechów głównych jak i skutków związanych z ich popełnieniem.

Praca, którą wykonałam odpowiada moim zainteresowaniom artystycznym figuracji i rysunkowi. Poruszam temat, który jest powszechny, zawsze aktualny, ponadczasowy. Dla mnie ważny stał się przekaz dzieła, możliwość dotarcia do odbiorcy w sposób umożliwiający mu utożsamienie się z pracą. Pragnę aby odbiorca dokonał autointerpretacji w zestawieniu z moją propozycją poruszenia tematu. Kompozycja traktuje o rzeczach poważnych dotyczących nas wszystkich ale paradoksalnie wywołujących uczucie osamotnienia. Prezentowane sylwetki ludzkie we wszystkich trzech elementach pracy są czytelne: zbudowałam postać obciążoną grzechem przez co stała się przygnębiająca, rysunki odnoszą się do grzechów mają więc napastliwy, agresywny charakter, film natomiast mówi o wyborze między złem a dobrem. Pragnę pokazać co się dzieje z człowiekiem przed, w trakcie i po popełnieniu grzechu. Poprzez mowę ciała zdradzamy swoje intencje lub odczytujemy intencję innych ludzi, mowa ciała jest bowiem znakiem ostrzegawczym bądź informacyjnym.

Mowa ciała obejmuje komunikaty niewerbalne, jak: gesty i ruchy ciała, mimika, postawa i ukierunkowanie ciała, sposób używania przestrzeni interpersonalnej.

Siedem grzechów głównych to spis podstawowych wad człowieka i wykroczeń przeciwko Bogu, samemu sobie i religii.

Postać ludzka ujęta jest w syntetycznej, uproszczonej formie, skupiłam się jedynie na najistotniejszych z punktu widzenia tematu pracy elementach ciała. Jako materiał podstawowy wybrałam jutę, postać jest nią skrępowana. Juta ma w mojej pracy znaczenie symboliczne, nie została wybrana przypadkowo, jej wybór to nawiązanie do tzw. worka pokutnego wykorzystywanego jako środek służący do odbycia pokuty. Jej właściwości powodujące nieprzyjemny kontakt fizyczny z ciałem spowodowały iż wybrany materiał pełni rolę kary dla pokutnika. Postać jest nią owinięta, skrępowana, to kara za popełnienie siedmiu grzechów głównych. Prezentowana przeze mnie forma jest pozbawiona tożsamości, zakryta i jednocześnie obnażona stoi przed wizją odbycia zapłaty za popełnione grzechy. Nie posiada tożsamości bowiem dotyczy nas wszystkich, nas grzeszników. Fakt popełnienia grzechu jest faktem wstydliwym, prowadzi do skruchy, przyodziewa postać w ten szczególny strój i czyni to w szczególny sposób.

Siedem jutowych płacht, będących częścią kompozycji prezentuje siedem ilustracji stanowiących wizje siedmiu grzechów głównych. Płachty mają charakter reliefu i przedstawiają siedem postaci ludzkich z których każda symbolizuje określony grzech. Postacie są czytelne, mocno wybijające się od tła ciemnym konturem. Postacie różnią się znacząco od siebie wyrazem, pozą i ekspresją. Całość jest poddana silnej stylistyce, w której stosuję uproszczenie form, z akcentem na kierunki i osadzenie brył. Grzechy zostały opracowane oszczędnie, liczył się motyw oraz schematyzm prezentowanych postaci, stąd widoczna jest powtarzalność jednego opracowania sylwetki dla wszystkich pozostałych, tworzących razem tłum co sprzyja uczuciu powszechnej obecności. ich ułożenie ma na celu wywarcie wrażenia osaczenia widza. Płachty ułożone panoramicznie w półkolu swoim rozmiarem i układem przywodzą na myśl wychodzących w kierunku obserwatora ramion. Objęcie całości nie jest możliwe, każdy z grzechów jest oglądany i oceniany kolejno po sobie. Tłem dla prezentowanych grzechów jest juta stanowiąca podłoże i podstawę na której widnieją wizerunki postaci. Rola materiału w znaczący sposób różni się od roli jaka pełni materiał w postaci pokutnika. W płachtach jest tłem i swoim jasnym kolorem sprzyja czytelności dla formowanego rysunku ze sznurka. Ilustrowane grzechy zyskują przy tym na sile przekazu, w ironiczny sposób ukazują swoje oblicze i charakter. Zarówno płachty jak i postać są w ścisłym dialogu. Juta stanowi rozwinięcie grzechów, które postać popełniła, postać jest nimi owinięta, okryta jest przez nie osaczona. Podstawą dla rysunków jest utworzone z belek surowe rusztowanie. Całość jest utworzona z naturalnych niemal zastanych materiałów.

Siedem grzechów głównych to:

1. pycha
2. chciwość
3. nieczystość
4. zazdrość
5. nieumiarkowanie w jedzeniu i piciu
6. gniew
7. lenistwo

W projekcji wideo ponownie zostaje wykorzystana juta , bowiem materiał ten jest tworzywem scalającym wszystkie trzy elementy mojej pracy, prowadzi do ich dialogu i umożliwia logiczną całość. Film prezentuje postać , która obracając się wokół siebie owija się w jutę. W tym przypadku materiał odgrywa rolę symbolu. Zobrazowana postać świadomie i samodzielnie decyduje się przyodziać w materiał. W zestawieniu z dwoma pozostałymi elementami całości juta w filmie może symbolizować: w kontekście płacht z reliefem- popełnianie grzechu, obarczanie się grzechem lub w kontekście postaci owiniętej w jutę- karę za grzechy, dążenie do pokuty, próbę dostąpienia oczyszczenia i ulgi. Film jest zatem elementem mówiącym o możliwości dokonania wyboru. Staje się punktem , w którym praca przestaje mieć charakter opowiadania daje szansę odbiorcy na samodzielne podjęcie decyzji o sposobie interpretacji pracy.”