Vilniaus Dailės Akademija

Vilniaus Dailės Akademija

Autor: Mikko Waltari

Vilniaus Dailės Akademija

Mikko Waltari Kierunek studiów: fotografia Tytuł pracy: "Documentary Spectacles" Promotorzy: prof. Alvydas Lukys, dr Agne Narusyte

„Documentary and truth are often understood as synonyms, but in reality, they both are the most argued concepts. We cannot reach the truth because we cannot even agree about its definition. So, how could we use the truth in connection to define documentary? 

Production, distribution, and consuming of photographs are being transformed greatly with the digitalization. The discourse on documentary, photography, and truth is especially important today, in our post-truth era, when the truth is being considered of secondary importance. Instead of truth, I propose to consider verisimilitude in connection to reality.

A new kind of photographic art, addressing the questions of documentary's moral, ethics, objectivity and authenticity, has emerged. This late photography is not the trace of an event, but the trace of the trace of an event. By not taking but by making photographs that match reality it intends to represent our actual world in more graspable form. Considering its many similarities to documentary theatre – grounded in reality but welcoming the creative treatment – I propose to call it documentary spectacle. 

 

Film dokumentalny i prawda często rozumiane są jako synonimy, ale w rzeczywistości, oba są jak najbardziej sprzecznymi konceptami. Nie możemy dojść do prawdy ponieważ nie możemy się zgodzić nawet co do jej definicji. Więc jak moglibyśmy użyć prawdy aby zdefiniować dokument?

Produkcja, dystrybucja i konsumpcja fotografii zmieniają się w dużej mierze dzięki digitalizacji. Dyskurs na temat filmów dokumentalnych, fotografii i prawdy jest szczególnie ważny w dzisiejszych czasach, w naszej erze post-prawdy, gdzie prawdziwość uważana jest za drugorzędną sprawę. Zamiast prawdy, proponuję rozważyć pozory wiarygodności w związku z rzeczywistością.

Wyłonił się nowy rodzaj sztuki fotograficznej, zajmujący się pytaniem o moralność obrazów dokumentalnych, etyki, obiektywności i autentyczności. To pokłosie fotografii nie jest śladem wydarzenia, ale śladem poszlaki wydarzenia. Nie poprzez robienie, a poprzez tworzenie fotografii, które pasują do rzeczywistości, jego celem jest przedstawienie naszego świata w bardziej zrozumiałej formie. Biorąc pod uwagę wiele podobieństw do teatru dokumentalnego- ugruntowany w rzeczywistości, ale przyjmujący twórcze zabiegi- proponuję nazwać to nowe zjawisko spektaklem dokumentalnym.”