Akademia Sztuk Pięknych we Wrocławiu

Akademia Sztuk Pięknych we Wrocławiu

Autor: Adriana Misiek

Akademia Sztuk Pięknych we Wrocławiu

Adriana Misiek Kierunek studiów: fotografia i multimedia Tytuł pracy: "Rozważania powszednie" Promotor: prof. Andrzej P. Bator

„Wykorzystanie codziennych zajęć domowych stało się dla mnie motywem przewodnim w ujęciu mojej pracy. Przedmiotem moich rozważań stała się otaczająca mnie rzeczywistość. Na pewnym etapie mojej dotychczasowej twórczości doszłam do wniosku, że to co robię, może nieść za sobą pewną myśl, jednak poruszenie „wielkich” tematów, nie było dla mnie interesujące. Ponieważ urodziłam się w czasach, w których sztuka krytyczna osiągnęła swoje apogeum, a cały konsumpcjonizm nabrał, w moim odczuciu, jeszcze większego rozpędu. Zauważyłam, że świat idzie w kierunku, w którym kontrowersja, brutalność i nagość staje się powszednia. Przestaje ona dziwić i elektryzować. Wyszłam z założenia, że właśnie owa zwykłość zamieniona na działanie artystyczne może stać się nieprzeciętna dla mnie i moich odbiorców. „Rozważania powszednie” to koncepcja o charakterze interaktywnym. Projekt jest z założenia instalacją multimedialną na którą składają się fotografie, światło oraz dźwięk. Poprzez zainstalowanie czujników ruchu odbiorca może na własnej skórze doświadczyć część myśli autorki. Na cykl składa się pięć autoportretów, które przedstawiają sceny z życia w ujęciu obowiązków domowych. Ponieważ jestem kobietą, a kobiety powinny dbać o dom i swoją rodzinę; piorąc, gotując, sprzątając itd. Z technicznego punktu widzenia , fotografie są zrobione w warunkach studyjnych. Celowo osadzam się w takiej przestrzeni by odrealnić sytuacje i zwrócić uwagę na wykonywane przeze mnie czynności. Ma to również charakter symboliczny. Ponieważ owy symbolizm miejsca przywoływany jest dopiero w sferze wizji odbiorcy. Istotnym elementem potęgującym działania krytyczne jest załączony do projektu komentarz w formie ścieżki audio. To rodzaj przemyśleń na temat życia. Rodzaj swoistego komentarza ponieważ każdy z nas ma w naturze analizę. Z reguły tego nie zauważamy, że podczas wykonywania pewnych czynności, zamykamy się w sferze myśli. Myślimy o codzienności, o problemach, o tym co nas boli albo denerwuje. Dzięki takiemu zabiegowi odbiorca może zbliżyć się mentalnie z autorką. Ma możliwość wejścia w jej intymny świat. W sferze wizualnej celowo estetyzuję swój wygląd. Ukazuję się w dobrze dobranych ciuchach (niekoniecznie do powstałej sytuacji), idealnie wykonanym makijażu i nienagannie upiętej fryzurze by położyć nacisk na fakt, że kobieta w kulturze powinna być zawsze piękna i perfekcyjna. Wizerunkowo doskonała wręcz odrealniona. A jednak kobieta zachowująca swój symbolizm, dbającej o dom idealistki. Kobieta- Polka, Matka Polka. Sposób w jaki ukazałam swoją sylwetkę nie jest przypadkowy, jest woskowy, niemalże gromniczny. Jak świeca, której rodowód wywodzi się od Matki Boskiej Gromnicznej. Sama ona czczona jako łamiąca gromy (strzały) gniewu Bożego. Skoro mowa o religijnym aspekcie pracy, nie mogę pominąć w niej istoty tytułu. Rozważania Powszednie – powszednie jak chleb – chleb życia, lekarstwa na nieśmiertelność, eucharystyczny. Dla katolików Eucharystia jest chlebem codziennym, Bożym pokarmem, dającym siłę w ziemskim pielgrzymowaniu. Jest on niezbędny. To nie tylko zaspokojenie głodu fizycznego, ale również duchowego, jego tchnienia. Powszednie są również dni nieróżniące się od innych, zwykłe codzienne. Natomiast tematem moich rozważań jest wszystko to co boli w środku. Wymieniam w nich relację matka-córka i ich problem z nawiązaniem rodzinnych relacji poprzez ograniczenia wynikające z braku czasu i nadmiaru obowiązków. Poruszam problem związany brakiem tolerancji seksualnych. Co za tym idzie braku zrozumienia, empatii i szacunku. Opowiadam się również o negatywnych wpływach mediów społecznościowych, które zauważam wśród otoczenia: Wśród narastającej w mnie fali myśli pomimo nadmiernej krytyki wobec innych znajduje w sobie, zdrowy rozsądek i krytycyzm własnej osoby. W moich wypowiedziach dużo autoironii i intymnej refleksji dotyczącej swoich zachowań i słabości. Kolejną kwestią dla której poruszyłam ten temat jest charakter mojego dyplomu. Zawiera on osobisty komentarz w ważnych dla mnie sprawach. Przede wszystkim w sprawie wizerunku kobiety we współczesnym świecie oraz o mniejszościach seksualnych. Pomimo upływu lat i nieustannym dyskursie dalej są to tematy marginalizowane. Dla niektórych nie warte uwagi – błahe. Dlatego zdecydowałam się na komentarz w tej sprawie. Sprawie ważnej nie tylko dla mnie, ale dla tych którzy nie mają odwagi by o tym głośno powiedzieć.”