Akademia Sztuk Pięknych w Krakowie

Akademia Sztuk Pięknych w Krakowie

Autor: Jakub Prokop

Akademia Sztuk Pięknych w Krakowie

Jakub Prokop Kierunek studiów: malarstwo Tytuł pracy: "Mieszkanie w bloku jako scena wszystkich możliwych afektów" Promotor: dr hab. Krystyna Orzech, prof. ASP

„W pewnym okresie modnym było umieszczanie w pałacowych lub dworskich parkach świątyń dumania, wzorowanych na antycznej architekturze sakralnej. Moja instalacje jest taką świątynią dumania umieszczoną na osiedlu PRL-owskich bloków.

Praca to drewniana konstrukcja z elementami stalowymi podtrzymująca wykonane w estetyce trashu quasi pomieszczenie, do którego możemy zajrzeć przez prostokątny otwór, wchodząc po prowadzących do niego schodach. Schody zbudowane są tak, żeby pozwolić odbiorcy jedynie na wizualne poznanie owego pomieszczenia.

Przed powstaniem bloków, ludzkie domy były organicznie związane z trybem życia ich właścicieli i z ich miejscem w porządku społecznym. Blok powstał jako projekt zapewnienia mieszkania dla każdego, a więc rozwiązania problemu zamieszkania człowieka w świecie – problemu w istocie należącego do metafizyki. Trzeba przyznać, iż powaga tej kwestii stoi w kontraście do już codzienności i, na pierwszy rzut oka, banalności budynków, które przeciętny mieszkaniec współczesnego miasta zna od zawsze. W ewangelii według świętego Mateusza Jezus mówi: Lisy mają nory, a ptaki podniebne – gniazda, lecz Syn Człowieczy nie ma miejsca, gdzie by głowę mógł położyć (Mt 8, 20). Czy człowiek mieszkający w bloku nie jest tym Synem Człowieczym? Czy skoro dzieli identyczną przestrzeń, co inni ludzie, jego życie, mimo dachu nad głową, nie pozostaje bezdomne, czy problem bycia w świecie nie został przeniesiony z kosmosu w mikrokosmos mieszkania, a ono czy nie staje się przez to sceną wszystkich możliwych afektów?

Blok jest narzędziem do abstrahowania od, czasem do bólu, określonych warunków naszego życia. Nie służy do wyobrażania sobie siebie jako człowieka bogatego, pięknego czy posiadającego władzę – jednym słowem jako kogoś, kogo pragnie wielu ludzi. Pokazuje nam życie samo w sobie, a mieszkanie – konkretne przez bliskość, dotykalność i twardość ścian, a jednocześnie ogólne, bo powtórzone wielokrotnie – funkcjonuje jako przestrzeń, w której życie się wydarza.”